امروز ایران بر سر یک انتخاب تاریخی ایستاده است، انتخاب میان تکرار فرصتسوزی یا گشودن فصلی تازه از ثبات و سازندگی و پیشرفت. اگر این فرصت را با عقلانیت پاس بداریم، توافق میتواند سکوی پرش ایران به سوی آینده باشد اما اگر آن را در گرداب اختلافهای داخلی و تصمیمهای متناقض رها کنیم، هیچکس به اندازه خود ما در شکست آن سهم نخواهد داشت.