استراتژی حقوقی استقلال چگونه شکست خورد؟

باشگاه استقلال شب گذشته با انتشار اطلاعیه‌ای اعلام کرد که سومین درخواست این باشگاه برای گرفتن دستور موقت از دادگاه عالی ورزش (CAS) هم رد شده است. یعنی استقلال همچنان اجازه ثبت قرارداد بازیکنان جدید را ندارد.

اما جدا از اینکه رأی نهایی چه خواهد شد، یک سؤال اساسی مطرح است؛ آیا اصرار بر درخواست‌های مکرر دستور موقت، بهترین استراتژی برای این پرونده بود؟

دستور موقت یک راهکار استثنایی است و تنها زمانی صادر می‌شود که CAS احراز کند سه شرط اساسی وجود دارد: احتمال موفقیت در ماهیت دعوا، وجود ضرر جبران‌ناپذیر و توازن منافع به نفع متقاضی.

در اولین درخواست استقلال، CAS اعلام کرد که بسته ماندن پنجره نقل‌وانتقالاتی، ضرری نیست که بعدا قابل جبران نباشد. همین موضوع نشان می‌داد که گرفتن دستور موقت برای دفعات بعدی کار بسیار سختی خواهد بود؛ مگر اینکه اتفاق یا دلیل جدیدی به وجود بیاید که شرایط پرونده را تغییر دهد که به نظر نمی‌رسید چنین موقعیتی برای استقلال وجود داشت.

به همین دلیل، اصرار بر ثبت درخواست دوم و حتی سوم، تصمیم قابل بحثی به نظر می‌رسد. زیرا هر درخواست جدید زمان می‌برد تا بررسی شود و در عمل، رسیدگی به اصل پرونده هم عقب می‌افتد. یعنی به جای رسیدگی به اصل درخواست استقلال بر شکستن مجازاتی که فیفا برای استقلال درنظر گرفته بود، باشگاه به کرات به دنبال دستوری موقت بوده است.

به فرض اگر دستور موقت موفقیت حاصل میشد باز ممکن بود در رای نهایی استقلال شکست بخورد و اینبار به جای پنجره تابستانه (فعلی) پنجره زمستانه (بعدی) استقلال بسته شود.

آیا بهتر نبود استقلال به جای امتحان چندباره شانس خود از مسیر موقت به سمت مسیر دستیابی به نتیجه نهایی، تغییر استراتژی میداد؟!

البته هیچ‌کس نمی‌تواند با قطعیت بگوید استقلال در رأی نهایی پیروز می‌شود یا نه. اما وقتی دو درخواست قبلی برای دستور موقت رد شده بود، منطقی‌تر به نظر می‌رسید که باشگاه تمام تمرکز خود را روی رسیدگی به اصل پرونده بگذارد تا هرچه زودتر تکلیف نهایی مشخص شود، نه اینکه دوباره همان مسیر را تکرار کند.

حالا با رد شدن سومین درخواست دستور موقت، به طور قطع رأی نهایی زمانی صادر می‌شود که باشگاه استقلال، تمام دو پنجره نقل‌وانتقالاتی را پشت سر گذاشته است؛ بنابراین حتی در صورت موفقیت احتمالی استقلال در رسیدگی اصلی، اثر عملی برای این باشگاه ندارد.